zondag 31 mei 2015

Oranje Zwartboek

Waarom is ons koningshuis zo populair? Niet alleen in Nederland, maar ook daarbuiten. Waarom genieten de Oranjes de status van popsterren? Waaraan hebben ze die verering verdiend? Ligt het aan hun prestaties? Hun capaciteiten? 

De verdiensten van de koningen en keizers die in de mist van de geschiedenis zijn verdwenen, werden ooit hemelhoog geprezen. Anno nu zijn er in Europa nog maar paar koninkrijken over. Ze houden slechts stand in Scandinavië, Groot-Brittannië, België, Spanje en Nederland.

In ons land is het Huis van Oranje de uitverkoren familie die, uitsluitend op grond van geboorte, de bijzondere plaats krijgt toebedeeld die het in het Nederlandse bestel inneemt. Zo is het in onze Grondwet geregeld. Er is tot dusver nooit een Oranje geweest die de troon heeft geweigerd.

Het koningschap is dan ook een luizenbaantje, al moet je er wel trek in hebben. Het wordt riant betaald en de secundaire voorwaarden zijn benijdenswaardig: gratis wonen (op diverse schitterende locaties in prachtige paleizen), gratis reizen in alle denkbare soorten van (eigen) vervoer, een belastingvrije uitkering (zoals het salaris van de koning eufemistisch heet) en vrijstelling van erfbelasting.

Ook de sterrenstatus van de leden van het koninklijk huis is een wonderlijk fenomeen. De Oranjegezinde pers werkt onder het wakend oog van de Rijksvoorlichtingsdienst actief mee aan het drogbeeld dat de monarchie de verbindende factor zou zijn die het Nederlandse volk tot elkaar brengt en verenigt.

In dit boek onderzoekt historicus Gerard Aalders de wijdverbreide adoratie voor onze koningen: Willem I, II en III, onze koninginnen (Wilhelmina, Juliana en Beatrix) en tenslotte Willem-Alexander. Ook de echtgenoten en echtgenotes van ons staatshoofd krijgen de nodige aandacht. Want zonder partner geen kroonopvolger en dat zou het einde van de monarchie betekenen: de nachtmerrie van iedere dynastie.

Aalders vraagt zich af welke redenen er zijn om de monarchie te continueren. Strikt gemeten naar haar verdiensten en ontdaan van alle franje. Hij duikt daarvoor in de roerige geschiedenis van ons koningshuis, doet bijzondere ontdekkingen en komt tot opvallende conclusies.

"Juist uit de erfelijkheid van de koningsfunctie blijkt de volstrekte onbelangrijkheid: het doet er niet toe wie koning is, laten we dus afspreken het oudste kind van de vorige koning te nemen. Koning-zijn is de enige maatschappelijke functie waarvan grondwettelijk vaststaat dat iedereen, zelfs de domste mens, haar op zich kan nemen'
- Hugo Brandt Corstius




2 reacties:

  1. Eindelijk de waarheid over de graai cultuur van de appeltjes van oranje

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Altijd maar weer die ontluisterende boekhoudingen over de ingepikte natuurgebieden, paleizen en de interieurs. Vooral de schimmige constructies en het zich niet houden aan de afspraken, zoals bijv. ook in het programma Zembla weer uit de doeken is gedaan vorig jaar. En nu weer die beïnvloeding van de rechtspraak aangaande Julio Poche, de Transavia-piloot die jaren onschuldig vast heeft gezeten; er wordt gesproken in de krant van vandaag over beïnvloeding uit koninklijke kringen van de rechtspraak.
    Dan word ik niet koud of warm van een bezoekje van W-A. in Den-Bosch vorige week na de rellen daar, terwijl de dame van de verwoeste winkel al heel veel zendtijd heeft gehad in praatprogramma's en een dik bedrag aan donaties. Mosterd na de maaltijd en erg overbodig vind ik zo'n PR-bezoek.
    Het liefst heb ik dat die lui van het Kon. Huis zich nergens mee bemoeien en niet langer stelen van het volk, zoals ze al eeuwen doen.
    Gewoon lintjes doorknippen, boekhouding openbaren en bijstellen naar de tijdgeest nu én vooral eindelijk belasting betalen!
    Een schaarse, ceremoniële taak waar je niet slim of getalenteerd voor hoeft te zijn, precies het beeld dat zij al eeuwen van burgers hebben.

    BeantwoordenVerwijderen